Fundamenty bezpośrednie - kilka faktów

Fundamenty bezpośrednie to takie, w których cała płaszczyzna posadowiona jest bezpośrednio na gruncie budowlanym nośnym. Często takie fundamenty opiera się na warstwie z chudego betonu, żwiru albo piasku, aby go wzmocnić. Do tego typu fundamentów zaliczamy ławę, stopę oraz płytę fundamentową.

Ławy fundamentowe mają zwykle wysokość 30-40 cm i szerokość dostosowaną do wielkości obciążenia oraz nośności gruntu – przeważnie od 60 do 80 cm dla budynków bez piwnic, i minimum 80 cm dla budynków podpiwniczonych. Ławy takie zbroi się podłużnie górą i dołem dwoma prętami o średnicy 12-16 mm, a także poprzecznie strzemionami z prętów fi 6 lub fi 8 w rozstawie co 25-30 cm.

Ława fundamentowa wraz ze ściągami 

Wykonanie fundamentów (zdjęcia poniżej)  polega w pierwszej kolejności na wytyczeniu przez geodetę ich przebiegu, a następnie zrobieniu przez koparkę wykopu. Następnie na dnie wykopu układana jest około 10 - centymetrowa warstwa chudego betonu, po czym na niej przygrzewa się papę termozgrzewalną. W dalszej kolejności ustawia się szalunek oraz montuje zbrojenie zgodnie z projektem konstrukcji. Końcowym etapem wykonania fundamentów jest ich zabetonowanie. Ważnym elementem jest ochrona fundamentów przed wodą gruntową. Dlatego należy zaizolować je odpowiednimi środkami np. Abizolem, a także rozważyć wykonanie drenażu.

Etapy wykonania fundamentu bezpośredniego:

Fundamenty stopowe stosuje się do niezależnego posadowienia każdego słupa lub filaru czyli w miejscach budynku obciążonych  dużymi siłami osiowymi. Stopy wykonuje się z żelbetu, rzadziej stosuje się stopy kamienne czy ceglane. Z uwagi na kształt wyróżnić można stopy kwadratowe, prostokątne, trapezowe oraz kielichowe.

Płyty fundamentowe stanowią podstawę całego obiektu budowlanego lub części wydzielonej dylatacjami. Stosuje się je w kilku przypadkach:

-gdy ogólna powierzchnia ław i stóp byłaby tak duża, że pozostawałyby między nimi niewielkie powierzchnie nie zabudowane i bardziej opłacalne jest połączenie ich w jedną całość (płytę),

− kiedy obciążenie fundamentu przy małym dopuszczalnym nacisku jednostkowym na grunt wymaga wykorzystania całej powierzchni budynku,

− kiedy grunt pod budynkiem jest niejednorodny i nie można dopuścić do jego nierównomiernego osiadania,

− gdy podziemia budynku znajdują się poniżej zwierciadła wody gruntowej i konieczne jest wykonanie izolacji wodoszczelnej części podziemnej.

Zabetonowana płyta fundamentowa.